Początek miał trochę niemrawy, ale głównie dlatego, że większość piłek w ofensywie była kierowana na lewą stronę, gdzie grał Maciej Rybus z Legii Warszawa. Dopiero pod koniec pierwszej połowy koledzy zauważyli na prawej flance torunianina, który zaczął dostawać coraz więcej podań. I kilka razy zakręcił ukraińskimi obrońcami i miał dwie-trzy dobre wrzutki. Po zmianie stron „Chary” już był częściej przy piłce, ale znów jego koledzy nie wykorzystali paru dobrych dośrodkowań, więc pod koniec meczu zdecydował się sam zakończyć akcję i oddał groźny strzał. Po rykoszecie obrońcy futbolówka wyszła jednak na róg.

Cała drużyna, jak już wspomniałem, zagrała słabo, więc do przyzwoitego występu Piotra też należy podchodzić z pewną rezerwą. Ważne jest jednak to, że po meczu chwalił go trener Andrzej Zamilski.

Na spotkaniu nie brakowało skautów i łowców talentów. Zauważyłem m.in. Mirosława Trzeciaka i Marka Jóźwiaka (Legia) oraz Bogusława „Bobo” Kaczmarka (Polonia). Czy któryś z nich wpisał nazwisko torunianina do swego notatnika?

Trener Andrzej Zamilski ocenia Piotra Charzewskiego

Piotr Charzewski ocenia sam siebie

Migawki z meczu - zdjęcia zrobione przez Sławka Pawentę

Teraz napiszę tylko krótko - gdyby jeszcze na początku września ktoś by mi powiedział, że Elana na koniec jesieni będzie miała 31 punktów i będzie zajmowała 5. miejsce w tabeli, wziąłbym go za wariata.

A to oznacza, że wynik żółto-niebieskich mimo wszystko jest chyba jednak dobry.
Oto wypowiedzi po meczu Elana - Lechia Zielona Góra

Jarosław Miś, trener Lechii

Wiesław Borończyk, trener Elany

Wojciech Świderek, kapitan Elany

Bartłomiej Kowalski opowiada, jak wykorzystał rzut karny

Wiesław Borończyk opowiada o taktyce

„Weryfikację spotkań drużyn wycofanych przeprowadza się następująco:
a) w przypadku rozegrania mniej niż 50% spotkań, anuluje się wyniki dotychczasowych spotkań tej drużyny,
b) w przypadku rozegrania 50% lub więcej spotkań, zalicza się do punktacji wyniki uzyskane na boisku, natomiast w pozostałych nierozegranych meczach przyznaje się walkowery dla przeciwników”

A to oznacza, że każdy przyszłoroczny rywal Gawina otrzyma punkty walkowerem. Elanę ta „przyjemność” ominie, bo oba mecze z Gawinem rozegrała na boisku. I zdobyła w nich „tylko” (lub aż) dwa punkty.

Oto pomeczowe wypowiedzi:

Janusz Kudyba, trener Gawina, ocenia spotkanie

Piotr Charzewski ocenia spotkanie:

Wiesław Borończyk, trener Elany, odpowiada na pytanie „Czy Gawin go zaskoczył?”

Janusz Kudyba mówi, czy Elana zmieniła się od czasów lipcowego meczu

Poweekendowe wspominanie zacznę jednak od Elany. Niestety, w ostatnich dniach docierały do mnie coraz bardziej pesymistyczne wieści dotyczące sytuacji w toruńskim klubie. Chodzi oczywiście o stronę organizacyjno-finansową. To już nie są żarty, bo kryzys jest poważny, kto wie, czy nie najpoważniejszy w ostatnich latach. 24 listopada w klubie ma się odbyć walne zebranie sprawozdawczo-wyborcze. Jest niemal przesądzone, że na nim prezes Piotr Wujków zrezygnuje z piastowanej funkcji. Kto go zastąpi? Nie wiem. Najgorsze jest to, że ja w ogóle nie widzę kandydata. Niby mówi się coś o jakiejś sportowej spółce akcyjnej, niby są już znani niektórzy jej akcjonariusze, ale cały czas pojawia się jakieś „ale”. Mnie szczególnie interesuje postawa pewnej osoby, która miała być „architektem” tej spółki – postawa, w ostatnich dniach, delikatnie mówiąc „zastanawiająca”. Do tej sprawy na pewno będę wracał, szczególnie na łamach „Nowości”.

Niestety, wszystko wskazuje na to, że klub musi sobie radzić sam. Co prawda pamiętam, jak dwa lata temu prezydent Torunia aktywnie włączył się w ratowanie żużla, ale jakoś nie chce mi się wierzyć, aby teraz, z taką samą werwą i zaangażowaniem, ratował upadającą Elanę.

Wracając zaś do weekendowych wydarzeń na boiskach. Cieszy mnie powrót po kontuzji i do strzeleckiej formy Grzegorza Rasiaka. Mimo kontrowersji, jakie wzbudza „Rossi”, dla mnie wciąż jest jednym z najlepszych polskich napastników i raduje mnie każda zdobywa przez niego bramka. Strzela też Rafał Grzelak – kiedyś nasz wielki talent ze złotej drużyny Michała Globisza, który powoli rozmienia się na drobne. Jak większość naszych talentów.

Nie mogę też nie wspomnieć o „moim” Tottenhamie. Drugi mecz z rzędu z fantastyczną końcówką. W środę uratowany remis na obiekcie Arsenalu, w sobotę zaś trzy punkty w potyczce z Liverpoolem. Jeszcze raz się okazuje, że w piłkę trzeba grać do ostatniego gwizdka sędziego!

Skoro już jestem przy Premiership, to muszę napisać o Chelsea i MU. Łatwość, z jaką obie drużyny ograły swoich sobotnich rywali, była porażająca. I chociaż do końca zmagań jest jeszcze bardzo daleko, to znów wszystko wskazuje na to, że to właśnie te ekipy będą walczyły o mistrzostwo.

Mistrzostwo, ale rundy jesiennej, wywalczyła w naszej III lidze Olimpia Grudziądz. Dla mnie to żadna niespodzianka, bo drużyna Marcina Kaczmarka pod kątem kadrowym jest zdecydowanie najsilniejsza w lidze i powinna w cuglach wygrać te rozgrywki. Oglądając zdjęcia z meczów Olimpii nie sposób nie zauważyć dużego napisu na przodzie koszulek „Urząd Miasta Grudziądza”. Ach, gdyby tak w Toruniu było podobnie…

PS. W tamtym tygodniu poznaliśmy nowego prezesa PZPN. I nic więcej w tym temacie nie napiszę, bo po co?

Chodzi mi oczywiście o derby Londynu Arsenal – Tottenham. Derby, w których jeszcze w 89. min gospodarze prowadzili 4:2, aby ostatecznie zremisować 4:4. Jednak liga angielska to jest to!

Cieszyłem się podwójnie, bo jestem kibicem Tottenhamu. Mam jakiś dziwny sentyment do tej drużyny. Może dlatego, że grał tam jakiś czas temu mój ulubiony polski napastnik Grzegorz Rasiak. Może dlatego, że jeszcze niedawno barwy „Kogutów” reprezentowali tacy świetni zawodnicy jak Dymitar Berbatow czy Robbie Keane.

Kibicuję Tottenhamowi (fakt, że nie tak, jak MU, ale jednak). Mam w pamięci ich marcowe derby stolicy Anglii z Chelsea, zremisowane także 4:4. Derby, które tak naprawdę „Koguty” powinny wygrać 5:4, bo w 94. min (!) fantastyczną piłkę meczową zmarnował (o ile mnie pamięć nie myli) Berbatow.

Takie mecze jak wczoraj to w zasadzie tylko w lidze angielskiej można zobaczyć – gdzie gra się do końca, gdzie nikt nie odstawia nogi, gdzie emocji nigdy nie brakuje. Choć pamiętam, jak kilka lat temu oglądałem podobne spotkanie w hiszpańskiej Primera Division. Grały, z tego co pamiętam, Real Sociedad z Athletic Bilbao. Jedna z drużyn prowadziła 3:0, później druga strzeliła cztery gole z rzędu, ale w końcu mecz się zakończył (znów!) „magicznym” wynikiem 4:4.

Ot, na wspominki mi się zebrało. Ale po takim meczu, jaki widziałem wczoraj, trudno, aby było inaczej.

Niestety, nie byli to piłkarze Elany, tylko zawodnicy Legii Warszawa i Wisły Kraków. W klasyku naszej ekstraklasie obie ekipy stworzyły świetne widowisko, w którym nie brakowało niczego, czym powinien się charakteryzować dobry mecz piłkarski – były więc bramki, ładne akcje, dużo strzałów i efektowne parady bramkarskie. To naprawdę był klasyk przez duże „K” i trzeba mieć tylko nadzieję, że coraz więcej takich meczów będziemy oglądać na polskich stadionach.

Co do Elany, to jeszcze raz okazało się, jak bardzo nieobliczalny mam zespół w Toruniu. Po świetnej drugiej połowie z Nielbą Wągrowiec można było liczyć na w miarę korzystny wynik w Kołobrzegu. Niestety, nic z tych rzeczy. Elanowcy polegli wysoko 0:3 (to najwyższa porażka od czasów 1:4 z Flotą za trenera Kościelaka). Do końca jesieni naszej drużynie zostały dwie potyczki – z liderem Gawinem oraz z Lechią Zielona Góra. Trzy punkty zdobyte w tych meczach to zdecydowane minimum. Gawin ostatnio też nie błyszczy (4 pkt w trzech meczach), więc może i liderowi uda się coś urwać? Na inaugurację sezonu Elana o mały włos nie ograła ekipy z podwrocławskiej wioski, więc może za dwa tygodnie się uda?

Niestety, korzystam gościnnie z neta, więc rozpisywać się nie mogę za bardzo. W sobotę obejrzałem drugą połowę meczu z Nielbą i opuściłem stadion bardzo usatysfakcjonowany. To była taka Elana, jaką chciałoby się oglądać zawsze. Razem ze mną mecz obserwował wychowanek klubu Robert Kłos, grający obecnie w Odrze Wodzisław. I „Kłosik” także bardzo pozytywnie wypowiadał się o grze żółto-niebieskich, i to nie tylko w tym meczu, ale także i w kilku poprzednich. Zwracał przede wszystkim uwagę na dobrą grę bez piłki oraz umiejętności przeprowadzania szybkich akcji z tzw. klepki na przestrzeni kilku(nastu) metrów. I trudno się z nim nie zgodzić.

A jeśli jeszcze oprócz zwycięstwa i dobrego meczu ogląda się takie bramki, jak strzał Dimy Verstaka, to co można jeszcze chcieć więcej?

Niestety, radość z wygranej popsuły mi doniesienia, jakie docierają do mnie coraz częściej w ostatnim czasie. Chodzi oczywiście o coraz trudniejszą sytuację organizacyjno-finansową klubu, która jest z dnia na dzień coraz gorsza. Nie wiem, co to będzie w przyszłości, ale obawiam się najgorszego - zimowej wyprzedaży drużyny. Kto jest temu winien??

Mam killku „faworytów”, ale więc na ten temat napiszę po powrocie z urlopu, czyli najwcześniej w przyszłym tygodniu. Zapraszam zarówno na pilkarskiego.bloga, jak i do lektury „Nowości”.

Ale nie napiszę, z kilku powodów. Krótko tylko wspomnę, że ucieszyły mnie wyniki zarówno z Chorzowa, jak i z Polic.

W tym pierwszym przypadku zadowolenie było podwójne - z rezultatu i z gry. W tym drugim - tylko z rezultatu, a to dlatego, że gry po prostu nie widziałem.

W najbliższym czasie na pilkarskim.blogu pojawi się trochę mnie wpisów (moich…), ponieważ zaczynam kilkunastodniowy urlop. Jak tylko w jego czasie dorwę się do komputera z Internetem, to na pewno coś skrobnę, w przeciwnym przypadku - do usłyszenia (a raczej do poczytania) pod koniec października.

Wiadomo było, że zwycięska passa Elany wieczna nie będzie, ale trochę głupio wyszło, że przerwał ją ostatni zespół w tabeli, i to na boisku w Toruniu. Na dodatek po meczu, którego tak naprawdę Polonia Słubice nie miała prawa wygrać.

Elana bowiem losy spotkania powinna rozstrzygnąć już do przerwy, kiedy przeprowadziła parę fajnych akcji, zakończonych strzałami. Ale skoro się strzela w sam środek bramki, to trudno liczyć, aby piłka znalazła drogę do siatki.

Choć nie widziałem do końca meczu z Miedzią, to wielu znajomych powiedziało mi, że Elana dzisiaj zagrała lepiej, niż w minioną sobotę. No i co z tego…? Przypominam sobie, jak na początku tego roku torunianie po naprawdę dobrej grze tylko zremisowali u siebie z Unią Janikowo i Victorią Koronowo. Myślę, że nie tylko ja, ale i większość kibiców ma już dosyć „ładnych”, ale przegranych, bądź zremisowanych meczów.

Doprawdy, do gry Elany w pierwszej połowie dzisiejszego spotkania zbyt dużych pretensji mieć nie można (poza brakiem skuteczności i tym jednym, jedynym błędem w obronie), bo kilka akcji (szczególnie tych z lewej strony) było niezłych. Ale jeśli nie potrafi się ich wykończyć mocnym, soczystym strzałem, to trudno liczyć na punkty.

A już tym bardziej, jeśli obrońcy popełniają takie gafy. To, co defensorzy Elany zrobili przy drugiej bramce, to woła o pomstę do nieba. Stali i jak zahipnotyzowani patrzyli, jak rywal „rozklepuje” ich w niemal książkowy sposób. Szkoda, że ten mecz tak się zakończył, ale może zimny prysznic niektórym się przyda?

I jeszcze jedno. Niestety, nie byłem na konferencji prasowej, ale jedno zdanie trenera Wiesława Borończyka zaintrygowało mnie szczególnie… „nie chcę usprawiedliwiać zespołu, ale uważam, że na wynik meczu miały wpływ czynniki pozasportowe”.

O co chodzi? Wie ktoś może?

Tym razem oczywiście będzie on dotyczył polskiej „wojny futbolowej”. Wojny, w której znów wygrali betonowi krętacze z Polskiego Związku Piłki Nożnej i ich pobratymcy z FIFA oraz UEFA, a którą przegrali… No właśnie, kto przegrał?

Na pewno rząd, który musiał się ugiąć (mimo zapewnień, że tak nie będzie) pod szantażem międzynarodowych „leśnych dziadków”. Przede wszystkim przegrała jednak polska piłka i my, kibice. Po raz kolejny bowiem sympatycy rodzimej kopanej zostali wydymani przez Michała Listkiewicza i spółkę. Znów okazało się, że to „Listek” jest głównym rozgrywającym, a inni (w tej sytuacji głównie rząd) zatańczą tak, jak on im zagra. Niestety, człowiek pozbawiony jakiegokolwiek honoru robi z siebie teraz głównego obrońcę polskiej reprezentacji i Lecha Poznań. Człowiek, który doprowadził polski futbol na skraj bankructwa - może nie finansowego, ale przede wszystkim moralnego. Razem z nim triumfują inne „gwiazdy” typu Zbigniew Koźmiński, Jerzy Engel czy Eugeniusz Nowak. Mają zapewne teraz niezły ubaw, że znów udało im się wyrolować miliony kibiców pod płaszczykiem „nierobienia krzywdy reprezentacji i Lechowi Poznań”. Ciekawe tylko, czy w ogóle zdają sobie sprawę z tego, jak wielką robią polskiej piłce krzywdę, rządząc (a raczej „rządząc”) nią.

Najważniejsze jednak, że stołki utrzymane, że zbliża się kolejny zjazd w Sheratonie czy innym wypasionym miejscu, że nie zabraknie na nim suto zastawionych stołów, no i że wybory nowego prezesa tak naprawdę nic nie zmienią. Bo analizując listę kandydatów (na moje - „kandydatów”) tego akurat możny być pewnym.

Przy okazji parę cierpkich słów należy się rządowi, a głównie ministrowi Drzewieckiemu. Bo rzucił się z motyką na księżyc, bo nie oszacował dobrze potężnej siły rywala. Bo się po prostu ośmieszył.

A o FIFA i UEFA wspominać nie mam zamiaru. Bo widzę, że to takie same bagno, jak PZPN. Towarzystwo wzajemnej adoracji!